Dat war déi laang Waardezäit esou wäert. Et ass de Film vum Joer. Mindestens.

Dir kennt d’Prozedur jo. D’Kierch net am Duerf loossen a sou.

Ech hunn een Ticket erwëscht fir d’desjähreg dConstruct Konferenz zu Brighton. Mat ënner anerem dem John Gruber an dem groussartege Merlin Mann als Spriecher. Op de Mann freeën ech mech ganz besonnesch, ech bewonneren net vill Leit méi wéi hien. Woohoo!

Hei kënnt alles op en Enn. Hei, wou mir fir d’éischte Kéier owes zesummen hikoumen, wou kee vun eis wollt heem a mer et trotzdem net konnten erwaarden de Café ze verloossen, wou mer esou vill Owender zanterhier verbruecht hunn, eleng, mat aneren, hei verleeft se tëscht eise Fangeren a mir kënne just muechtlos nokucken wéi mer se verléieren, déi gréissten Zäit vun eisem Liewen.
Wéi s du deng Resultater krus, war ech zu Stratford-upon-Avon, an hunn am Hotel op der Telé gesinn ewéi sech jiddfereen opgereegt huet d’A-Levels wieren ze einfach ginn. Vläit wars du deemols esouguer an de Lokalnoochriichten ze gesinn, eng hallef Stonn ass keng Distanz, wier dat net e schéine Klischee wann ech dech scho gesinn hätt, Méint ier mer eis kennegeléiert hunn. Wéi oft hu mer iwwer de Shakespeare diskutéiert, argumentéiert wéi ee Wierk elo wierklech säi Bescht ass, eis Extraiten zitéiert. Ech erënnere mech nach un dat éischten Zitat, dat ech zu dir sot wéi s du owes heem gedanzt bass: When you do dance, I wish you a wave o’ the sea, that you might ever do nothing but that; move still, still so, and own no other function: each your doing, so singular in each particular, crowns what you are doing in the present deeds, that all your acts are queens.
Op der Jukebox leeft Roy Orbison. Only the Lonely. Wat eng Ironie – wien och ëmmer d’Lidd ausgewielt huet weess wéi d’Liewen leeft. Du spills mat menger Kravatt déi s de mer grad ausgedoen hues, erziels mer wéi dat war, an der Schoul, mat den Uniformen an de Kravatten, wonners dech nach ëmmer ewéi et ka sinn, dass ech ni eng Schouluniform hu missen undoen. Du gesäiss onbeschreiwlech léif aus; ech probéieren mer däi Laachen an eng Erënnerung anzepaken, eng ganz fir sech aleng, ewéi eng Foto an enger aler Metallkëscht déi een ënnert dem Bett verstoppt an ëmmer nees eraushëllt wann een sech nees esou fille wëll ewéi dee Moment an deem d’Foto gemaach gouf. Deng Stëmm, deng Eegenheeten. Däi Parfum – all Kéiers erënnert e mech drun ewéi mer déi éischte Kéier nierwenteneen ageschlof sinn, mat denger wollener Jacket als Këssen, an enger stärekloërer Nuecht, meng Séil war nach ni esou friddlech.
Hei kënnt alles op en Enn. Gläich mécht de Café zou, mir soe fir d’leschte Kéier dem Barkeeper Äddi, de Barkeeper dee scho Frënd gi war, mir gi fir d’leschte Kéier bei dech heem, a Moies fréi fiers du fort. Esou eidel war meng Séil nach ni.

Nondikass, ech freeë mech wierklech mat all Trailer a Bildschnipsel méi drop. Wann dat net de Film vum Joerzéngt gëtt, ginn ech sténkeg.

Thomas Wohlfahrt. Ech hat e scho bal vergiess. Dobäi huet hie mech all Dag während Méint begleed, wann ech mech op de Wee an d’Schoul gemaach hunn. Esou aflossräich war säin Debutalbum viru siewe Joer, dass ech haut nach sämtlech Emotiounen vun deemols spieren wann ech seng Lidder lauschteren. A sämtlech Lyrics kann. We Belong to the Night steet op mengem iPod. Villäicht geet et mir esou schlecht zu Lëtzebuerg well et Erënnerungen hei ginn, mat deenen ech ofgeschloss hat, an an déi ech hei konstant nees erageschmass ginn. Ech ka mech nach un de Moment erënneren – a mengem éischte Joer a Wales, op mengem Zëmmer. Et war just eng Nanosekonn, an dono war alles anescht. Mäin Häerz huet décidéiert ee Schlusstréch ze zéien, an huet mat Lënster ofgeschloss. Dat fir dat et stoung, déi Persoun déi ech an deem Duerf war ier ech fortgaang sinn an der Hoffnung enzwousch anescht kënnen frësch unzefänken. Mat Leit déi näischt woussten vum Thomas Wohlfahrt, vun där Bushaltestell, vun de bloen Hoer, vun där Persoun wéinst där ech no laanger Zäit erëm ugefaangen hat ze schreiwen.
Lo stinn ech nees hei a kucken op de Léi. Déi Bushaltestell op déi ech all Moie gewaard hunn, deen Arrêt wou ech all Mëtteg erausgeklomme sinn. Déi SMSen, déi ech dem Serge geschriwwen hunn mat Saachen, déi ech deemols schrecklech poetesch fonnt hunn. Mir wollte mol eng Kéier ee Buch mat kuerze poetesche Säz schreiwen. Laang ier et Twitter gouf a jiddfereen et cool fonnt huet just 140 Zeechen ze benotzen. Doraus gouf och ni eppes, genausou wéineg ewéi aus iergendengem vun den ursprüngleche Pläng fir Setuch. Iergendwou hunn ech esouguer nach déi Designen leien.
Mir si bei Never Stop ukomm. Domatter huet meng MD an der Zäit emol ugefaangen. Kennen d’Kanner vun haut iwwerhaapt nach Minidiscen? Iergendwann hunn ech geléiert, dass een zwangsleefeg muss ufänken, wann een net ophale wëll. Vu Wäitem enger Situatioun nokucken bréngt ee net weider – an en Deel vu mer deet haut nach wéi wann ech deen 16jähregen Ech am Bus gesi sëtzen an sengen eegene Gedanken agespaart amplaz säi Liewen mat béiden Hänn an Ugrëff ze huelen.
Dobäi hat ech eng flott Jugend. Déi bescht Kolleege vun der Welt déi ëmmer do waren wann ech se gebraucht hunn. De Stammcafé an deem mer méi ewéi eemol gratis ze drénke kruten, wou mer eisen 18. gefeiert hunn, wou e puer vun eis an de Vakanzen geschafft hunn. Mä Lënster mécht dat mat engen. Mat mir. Et bréngt mech dozou déi schlecht Saachen ze gesinn an deene méi Gewiicht ze ginn ewéi se verdéngt hätten. Lënster ass keng Plaz wou ee glécklech ka ginn. Dofir fiert och all zéng Minuten ee Bus an d’Stad an all hallef Stonn een op Iechternach. Wann de Bus da kënnt.

The Low Frequency in Stereo – Geordie La Forge
Porcupine Tree – The Yellow Windows of the Evening Train
Mogwai – Auto Rock
Explosions in the Sky – Remember Me As a Time of Day
M83 – Highway Of Endless Dreams
Ratatat – Mi Viejo
Modest Mouse – The Good Times Are Killing Me
Niara Scarlett with The Cinematic Orchestra – Horizon
Efterklang – Mirador
Four Tet – You Were There With Me
Caribou – Found Out
Yo La Tengo – Little Eyes
Windsor for the Derby – The Melody of a Fallen Tree
Dustin O’Halloran – Catherine’s Tango

Dir kënnt d’Playlist hei op Spotify lauschteren.

Ech trëppelen déi Strooss nach ëmmer erop, an enger Erënnerung, an enger Endlosschläif. Et ass net Doheem, mä et ass no genuch – nach eng Meil an ech sinn do – do hannen, den Bierg hallef erop. Wéivill Heemechten huet dës Plaz – d’TARDIS, em den Eck laanscht deen ech grad gaange sinn, an e bësse méi wäit erof d’Strooss wou d’Donna wunnt. Dir wësst schon, wou et no lénks amplaz no riets, oder war et emgedréit, also do wou et falsch ofgebéit huet an alles koum anescht ewéi et hätt sollten, et goung alles schief.
Mir hunn néierens ofgebéit, mir si stur stoe bliwwen obwuel mer woussten, dass eis iergendwann een aus dem Auto géing zéien an enzwousch hinzerren wou mer net wollte sinn. Mä de Mënsch handelt léiwer fir direkt Zefriddenheet a net mat Wäitsiicht – an dat bësse Gléckseelegkeet huet et dowäert geschéngt. Dono ass een eben ëmmer méi schlau. An elo ass alles wat ech nach hunn ee Bild vu mir selwer an där Strooss, déi ech esou oft getrëppelt sinn. Wann et mer dono war spazéieren ze goen oder wann ech an de grousse Supermarché e puer Dierfer weider südlech akafe gaange sinn.
Wien kéint eis virwerfen, e bëssen Gléck wëlle festzehalen? Wiem kéinte mir virwerfen, dass mer verléiert haten traureg ze sinn, ausser eis selwer? Linn 120, steet op dem Schëld ënnert dem Warndräieck mat engem ale Mann an enger aler Fra dran – esou Stroosseschëlder ginn et wierklech an deem Duerf. All Nuecht gesinn ech dat Schëld, Linn 120, an ech denken, dat ass bal ewéi déi Plaz déi ech emol eng Kéier Doheem genannt hunn, mä wou ech scho laang net méi higehéieren. Mä wat kann ech scho maachen – ech gouf aus dem Liewen gezerrt an elo sinn ech do. Do wou ech net méi higehéieren. Ee Liewen dat sech esou ufillt ewéi wann et fir een aneren do wier, an ech muss et ausfëllen well dat Liewen dat fir mech do war zerstéiert gouf. Vu mir selwer, vun der Welt, vu jiddferengem a vu kengem.
A mengem Kapp ass déi falsch Sprooch. Ech muss iwwersetzen, permanent. A muenchmol spruddelt et einfach esou aus mer eraus, op Englesch, ewéi wa mäin Ënnerbewosstsäin ës einfach genuch hätt sech ënnerdrécken ze loossen. Ech war fräi, do. Aleng, mat Frënn. Et huet näischt gezielt an dat war alles wat gezielt huet. Do si mer bei den Homer’s Kebab gelaf, nierwt dem Lycée, an hu Fotoen gemaach vum indeschen Homer Simpson op der Fassad. Do hate mer sténknormalt Alldagsliewen, an dat war alles wat mer jemols wollten.
Villäicht ass dat Erwuesse ginn. Säi Gléck opginn an iergendwann esouvill Joeren dovunner ewech ze sinn, dass ee vergiess huet, datt et esou ee Gefill iwwerhaapt gëtt.

Cameron told Obama off for saying British Petroleum. He said, you’re making this a matter of national identity. Cameron basically played the race-card with Obama. It takes a special kind of balls for an Eaton and Oxford educated white posh man to ring up the black president of America and go: you’re being a racist.

De Chris Addison war alt nees allerbescht. Iwwerhaapt: wat en Optakt fir déi nei Staffel!