Si soe wann ee verléift ass gesäit een d’Welt mat neien Aen. Mäin Téi schmaacht nach ëmmer d’selwecht an d’Pizza och. Frësch Loft huet sech nach ëmmer ugefillt ewéi Fräiheet, an den Ufank vu Middegkeet um Enn vun enger Wanderung war schon ëmmer déi beschten Inspiratioun. Ma villäicht soen si dat, well een zu zwee aner Saache mécht ewéi alleng. Ech war schon alleng an de Kino. Wann ech Zäit hu missten emkréien a keng Loscht hat heem ze goen. Wann et mer net dono war, mech an den Shot setzen ze goe mat engem Buch oder mat Block a Bic. Wéi vill Gedichter hunn ech do iwwer dech geschriwwen, wéi vill Bicher gelies déi’s du mer un d’Häerz geluecht hues. Enges Daags weisen ech dir déi Plaz, enges Daags…
Mat dir ass de Kino anescht. Ech kucken net nëmmen de Film, ech kucken och dech, wéi s du erféiers, wéi s du laachs, wéi s du mat den Tréine kämpfs. A muenchmol mierken ech, wéi s du mech och kucks. Da maachen ech heiansdo ewéi wann ech et net géing réaliséieren, an heiansdo kucken ech zeréck, well ech dech vermëssen, dee klenge Schéinheetsfleck nieft dengem rietsen Aen, däi Laachen. Mat dir deelen ech gäre mäi Popcorn, dech loossen ech d’Rei auswielen. Dech loossen ech meng Reaktiounen op de Film beaflossen, net bewosst, ech loosse mech falen an et fillt sech un ewéi Fléien. ‘Dir sidd esou léif,’ seet mäi fréiere Matbewunner, ‘dir funktionéiert zesummen, einfach esou, ouni Ustrengung.’ A mir mécht et keng Angscht méi, dass e Recht huet. Dass ech keng Kontroll méi hunn. Ech hat Kontroll gären, ech sinn ëmmer rationell u Situatiounen erugaangen. Analyséiert, all méiglech Konsequenzen duerchgaangen. Mä déi Persoun ass fort, an ech vermëssen se net.
Ech erënnere mech u meng bescht Frëndin déi nach virun e puer Méint gemengt huet, et géing mer wënschen endlech glécklech ze sinn well ech esou haart dofir kämpfen. An op eemol fillt sech näischt méi un ewéi Kämpfen, näischt méi ass en onbezeechent Sehnen, just nach deen ee Wonsch do ze sinn wous du bass. Ech war ëmmer e bëssen Harry Haller. An elo? Ech hunn opgehalen ze sichen. Ech sinn ukomm. Iwwerall. Bei dir. Doheem. Dat also ass Léift, opeemol just nach eng Hallschent ze sinn an duebel esouvill Mënsch ewéi virdrun.
Et ass kee Geheimnis, dass ech Mozilla net kann ausstoen. Hier Produiten si schlecht bis miserabel, an déi éiweg Propaganda nervt mech genau sou vill ewéi de permanente Kampf tëscht PC a Mac. Wat se sech awer hei geleescht hunn, ass definitiv ënner aller Sau. Si kënnen sech jo elo probéieren schéin erausrieden, mä et ass a bleiwt eng absolut Frechheet.
… earlier today a friend linked me to Mozilla’s new JetPack design and my jaw dropped. The design goes well beyond imitation – they literally copied images straight off of our site. Maybe they thought we were open source, too? The best part of all of this is that we actually sent Mozilla a proposal for this same project.
De Steve Martin an den Alec Baldwin woren net bombastesch, fir et fein auszedrécken. Un Prophète huet verluer. De Colin Farrell war witzeg. The Cove huet gewonnen. De Jeff Bridges war iwwerglécklech an huet säin Oscar wierklech verdéngt. D’Kirsten Stewart kritt emol net op der Bühn fir d’Oscaren déi geréngste Grëtz Enthusiasmus gefaked. De Film mam Sandra Bullock hunn ech net gesinn. Avatar hätt ausser Special Effects keen Oscar bräichten ze kréien. D’Sarah Jessica Parker gëtt effektiv vu Joer zu Joer nach méi ellen. Fir d’éischte Kéier an der Geschicht vun den Oscaren huet eng Fra, d’Kathryn Bigelow, de Präis fir déi beschte Regisseurin gewonnen, an ech muss mer da lo wuel endlech och The Hurt Locker kucken. Ech fannen et schued, dass se duerch de Schluss gerannt sinn an den Tom Hanks just op d’Bühn koum fir d’Enveloppe mam beschte Film opzemaachen. Leit séier op d’Bühn, kuerz Ried, mässeg witzegt Schlusswuert vum Steve Martin, and done. Vläit sollt ech d’nächst Joer einfach schlofe goen.
De Bad Blake, gespillt vum Jeff Bridges, dee fir déi Roll fir en Oscar als beschte Schauspiller nominéiert ass, ass en ale Countrysänger, deen duerch d’Land zidd an kleng Concerte spillt. En huet zanter Joeren kee Lidd méi geschriwwen, lieft vum Whisky an Zigaretten, an ass rosen op säi fréiere Frënd Tommy, gespillt vum Colin Farrell, dee mëttlerweil Stadie fëllt. Duerch Zoufall awer léiert en eng vill méi jonk Journalistin kennen, gespillt vum Maggie Gyllenhaal, dat och fir en Oscar nominéiert ass, an déi en sech verléift, wouduercher den Bad sech erëm lues a lues zesummegerappt kritt. Crazy Heart erfënnt d’Rad sécher net nei, et ass eng Geschicht déi mer schon honnert Mol virdru gesinn a gelies hunn – de Film baséiert um Buch vum Thomas Cobb – mä dem Jeff Bridges seng tour de force mécht et zu eppes Besonneschem. De Bridges an de Colin Farrell sange selwer – a gutt! – wat dem Film e besonnesche Charme gëtt. Obwuel ni direkt ugeschwat gëtt, wat tëscht deenen zwee virgefall ass, erkennt een als Zuschauer déi déif Frëndschaft an de grousse Respekt deen déi zwee eigentlech nach ëmmer vireneen empfannen, an déi lues awer sécher erëm d’Iwwerhand kritt. Et ass wonnerschéin, dem Jeff Bridges nozekucken, ewéi en sech lues a lues erëm opbaut, wéi en Courage erëmfënnt d’Liewen ouni Alkohol an Ugrëff ze huelen an wéi en sech lues a lues verännert. Et leeft net alles riicht, et ginn kleng a grouss Katastrofen, mä déi sinn alleguerten noutwenneg fir dem Blake seng Entwécklung. Et ass ee Film, deen ee sollt gesinn hunn, well et vun de Schauspiller, der Cinematographie, der Szenerie, an dem Soundtrack (The Weary Kind, dat een och am Trailer héiert, ass fir en Oscar fir dat beschte Lidd nominéiert) hier extrem impressionant ass. Ausserdeem gesi verschidde Kamerastellungen aus ewéi ee gemooltent Bild, an ënnersträichen domatter androcksvoll ee wonnerbare Film. De Jeff Bridges hätt huet deen Oscar definitiv verdéngt.
Dat heiten ass ee Spot fir den ePad. Dat heiten ass ee Spot fir de britesche Fernsehsender E4 – eng genial Parodie op den iPad. Ech louch um Buedem vu Laachen ewéi ech déi virdrun op der Telé gesinn hunn.
Liest d’Buch. Éischtens ass d’Geschicht besser – well komplett anescht – zweetens huet et keen esou bombastesch previsibel Peter Jackson-esque Schluss. Leit, déi d’LotR Trilogie kenne wëssen, wat de Peter Jackson upéckt, trieft dono nëmmen esou vu Pathos. An dat ass och hei erëm de Fall – et kënnt een sech bal fir ewéi wann den Jackson niewent engem stéing, prett engem an d’Akaul ze haen wann een net um Schluss pinscht ewéi ee klengt Kand. Dat Eenzegt wat gefält, sinn d’Effekter, awer nëmme wa keng Schauspiller ze gesi sinn, well bei all de Szene mat Schauspiller gesäit ee Blannen, dass d’Akteure virun enger grénger Mauer stinn. An dat ass einfach just nach lächerlech. Ee Plus ass allerdéngs d’schauspilleresch Leeschtung vum Saoirse Ronan, an ech freeë mech drop et an anere Rollen ze gesinn.
I have lived with a broken heart since she was bittersweet fifteen:
her sunshine scars and the metal bars never hid her beauty,
whether we were in Spain and Switzerland: I was just a dreamer.
There’s all these parts of my past that you now will never know:
the crushed tea leaves and your forty p are still lying here,
my phone’s not ringing anymore, not since.
You’re busy reaching for clouds with someone else,
and these pain killers stopped working after too many attempts.
I shall live with a broken heart until you’re a hundred and one and we
will long have created forsaken lives never to have crossed again.
I shall type words then still belonging to your heart and soul
while listening to the songs I remember you sing
and have a sad smile on my face to perhaps mirror the one on yours.
Because this broken heart is all I am and I can’t let it go:
what would I become without these shoulders bearing
the weight of life, love and everything lost, always…
Ech hätt net domatter gerechent. Ech sot him, hatt kéint ëmmer laanscht kommen wann et wéilt – natierlech. Mä nodeems ech et eng Woch net gesinn hunn, ass et surreal elo seng Stëmm aus der Stuff ze héieren ewéi et mat menger Matbewunnerin schwätzt. Ech héiere säi Laachen duerch meng Kopfhörer: ewéi e klengt Kand dat sech an seng Kuscheldecken awéckelt ëmaarmt mech déi onschëlleg Liewesfreed déi seng Stëmm an all Silb duerch d’Haus dréit. Wann dat hei eng amerikanesch Fernsehserie wier, hätt de Hugh Laurie längst en Tumor fonnt deen erklärt firwat hatt esou douce ass, mä am richtege Liewe ginn et esou Mënsche wierklech. An an all menger Melancholie schéngen ech ëmmer nees an d’Richtung vun esou Leit ze driften. Meng Been zidderen esou hefteg, ewéi se net méi geziddert hunn zanter am September virun aacht Joer ee Meedchen an de Bus geklomm ass, dat mäi Liewe méi sollt veränneren ewéi iergendeng aner Persoun. Reng Panik iwwerkënnt mech, mä bal am selwechte Moment erschléit mech eng Schockwell un Gléckshormoner déi duerch mäi Kierper explodéieren ewéi e Freedefeier fir de Weltfridden. Mäin éischten Drang ass ze flüchten. Meng Kopfhörer nees opzesetzen an d’Musek esou haart ze dréien, dass se all déi Emotiounen ersäift. Jo, ech hunn Angscht: ech hat gemengt, esou staark kéinnt ee just als naiven Teenager emfanne – ech hat gemengt esou kéinnt ech mech ni méi fillen. Säi moofe Pullover, deen ech am Awénkel op mengem Nuetsdësch leie gesinn, verréit mer eng Wourecht, déi ech längst wousst mä vun där mer d’Ausmoossen net vollkomme bewosst waren: hei stinn ech a sinn eng zweete Kéier vir d’éischte Kéier verléift. Ech weess, et ass net méiglech mech ze verstoppen – wann ech meng Kummerdier net selwer opmaachen, klappt hatt gläich. Mäin Härz schléit esou séier an esou haart ewéi wann et wéilt duerch meng Rëpper ausbriechen. Ech dréien den Hiewel während ech eng Kéier déif otmen, a ginn eraus. Hatt steet an der Kichendier mam Réck zu mir gedréit. Meng Matbewunnerin wénkt kuerz mam Kapp an hatt dréit sech ëm. Do ass et, dat schéinste Meedchen dat ech jemols gesinn hunn. Alles a mer ass stëll.
Ech war schon alleng an de Kino. Wann ech Zäit hu missten emkréien a keng Loscht hat heem ze goen. Wann et mer net dono war, mech an den Shot setzen ze goe mat engem Buch oder mat Block a Bic. Wéi vill Gedichter hunn ech do iwwer dech geschriwwen, wéi vill Bicher gelies déi’s du mer un d’Häerz geluecht hues. Enges Daags weisen ech dir déi Plaz, enges Daags…
